By: Admin (Admin) یکشنبه 25 فروردین 1387
|
By: Admin (Admin) یکشنبه 25 فروردین 1387
|
|
|
دفن طبيعي دفن طبيعي مدرن يک جايگزين پايدار محيطي براي مراسم کنوني تدفين در جاهايي است که جسد به خاک بر ميگردد تا به طور طبيعي تجزيه گردد و مجدداً به چرخه حيات وارد شود. جسد بدون هر گونه نگهدارنده شيميايي براي دفن آماده ميگردد و با يک کفن ساده يا تابوت قابل تجزيه که ممکن است از چوب درختان محلي، ترکه يا حتي کاغذ بازيافتي ساخته شده باشد و دوستان شخص بر روي آن پيامهايي نوشته باشند، دفن گردد. در محلهاي دفن طبيعي نشانههايي براي قبرها وجود دارد. اين نشانههاي طبيعي ممکن است بوتهها و درختان، سنگ قبرهاي صاف بومي ناحيه و يا بناي يادبودي باشند که در داخل جنگل انبوه قرار گرفته و محلي براي نشستن بازديد کنندگان ايجاد کرده است. در اينجا نيز مانند ساير آرامستان ها اطلاعات کاملي راجع به محل دقيق دفن وجود دارد که غالباً از تکنيکهاي نقشه برداري مدرني چون GIS (سيستم اطلاعات جغرافيايي) بهره ميبرد. کاشت درختان، بوتهها و گلهاي بومي روي قبر يا نزديک آن علاوه بر آن که به حفاظت از حيات وحش کمک ميکند يک يادبود زنده نيز به حساب ميآيد. حفاظت کاملِ حاصل از دفن طبيعي، مکاني سبز با درختان، سبزهها و گلهاي وحشي ايجاد ميکند که هر کدام به سهم خود پرندگان و حيوانات وحشي را به محل ميكشانند.
اين مکان مقدس و طبيعي، ميراث مراقبت و احترام به سياره زمين است. آبياري، استفاده از آفتکش و علف کش مجاز نيست؛ در عوض ، از طبيعت حفاظت نموده و در عين حال مکاني براي خانوادهها و دوستان فراهم ميآورد تا در آرامش از محل بازديد کنند. قوانين آرامستان از حفظ دفن طبيعي براي بقا در برابر توسعههاي آينده حمايت مينمايد در حالي که برقراري يک روش ساده براي حفاظت، مانع از آن ميشود که مالکان آتي، كه در اين محلها تغيير كاربري ايجاد كنند. دفن طبيعي نوعي ارزش شخصي براي بسياري از افرادي است که به دنبال به حداقل رساندن آسيبها به سياره زمين هستند. دفن طبيعي براي کساني که نگران طبيعت چرخهاي حيات هستند يک جايگزين رضايت بخش و دلانگيز براي تدفين کنوني به حساب ميآيد. محل دفن طبيعي که به عنوان محل دفن سبز يا قبرستان زيستي نيز شناخته ميشود مکاني است که در آن جسم به خاک بر ميگردد تا به طور طبيعي تجزيه گردد و مجدداً به چرخه حيات وارد شود و يک جايگزين پايدار محيطي براي مراسم تدفين کنوني است. بازگرداندن زندگي به زمين دفن طبيعي يک ايده تازه است؛ ايدهاي که ميگويد مي توانيم با انتخاب محل و چگونگي دفن در حفظ، بقا و حمايت از زمين مشارکت کنيم، زميني که از آن ميآييم و به آن باز ميگرديم. دفن طبيعي اين امكان را فراهم ميآورد تا از خاکسپاري به عنوان ابزاري براي خلق، ترميم و محافظت فضاهاي سبز شهري استفاده نماييم. موميايي کردن هدف عمدة موميايي کردن کند نمودن فرآيند تجزيه است و از آنجا كه در آرامستانهاي زيستي، جسد مدت زيادي پايدار نخواهد بود، بيشتر آرامستانها اجازه دفن اجساد موميايي شده را نميدهند. فرمالدئيد که معمولترين مايع موميايي است غير قابل تجزيه است و حتي اجسادي که به خوبي موميايي شدهاند پس از مدتي ميپوسند. با اين حال در سالهاي اخير جنبش دفن سبز به استفاده از فرمالدئيد اعتراض کرده است. فرمالدئيد به اسيد فرميک اکسيده ميشود. اسيد فرميک سم موجود در زهر زنبور و مورچه هاي سمي است و در هنگام پوسيدن اجساد، خاک را آلوده مي سازد. تابوت بيشتر تابوتهاي «سنتي» از خاک اره با روكش نازکي از چوب ساخته ميشوند. دستگيرههاي آنها معمولاً از جنس پلاستيک است و طوري طراحي شده ند که در هنگام سوزاندن يا تجزيه آلودگي ايجاد ميکنند. تابوتهاي گران قيمتتر معمولاً با استفاده از گونههاي جديد ساخته شده كه از تجزيه و پوسيدگي جسد جلوگيري ميكنند. از آنجا که هيچ محدوديتي در انتخاب نوع تابوت وجود ندارد بيشتر آرامستانها استفاده از تابوتهاي سازگار با محيط که از مقوا يا ترکه ساخته شدهاند را تشويق مينمايند. کفن پنبهاي ساده نيز گزينه ديگري است. تاريخچه دفن طبيعي در جهان ايده مدرن دفن طبيعي در سال 1993 در انگلستان ارائه گرديد و از آن زمان به سراسر جهان گسترش يافت. مرکز دفن طبيعي منابع جامعي براي حمايت از توسعه دفن طبيعي و نيز اطلاعات جامعي از دفن طبيعي در هر ناحيه فراهم نموده است.
او وهمسرش کيمبرلي در سال 1998 آرامستان سبزي را در کاروليناي شمالي تأسيس نمودند. اين آرامستان مخصوص خاکسپاريهايي است که موميايي کردن، استفاده از تابوتهاي سنتي و سنگهاي بالاي قبر را منع ميکنند تا مراسم خاکسپاري را آسانتر، کم هزينهتر و طبيعيتر نمايد. قبرها با دست کنده ميشوند و به جاي استفاده از تابوتهاي تزئين شدة گران قيمت از کفن يا جعبه چوبي ساده بدون هلال يا آستري براي دفن استفاده ميگردد.
|
|